مستندی درباره کارنامه هنری ویلیام گریوز با حضور خود او، همسر و هم‌تهیه‌کننده‌اش لوئیز آرشامبو، روبی دی بازیگر، سنت کلر بورن فیلم‌ساز و اسکات مک‌دونالد پژوهشگر سینما. این اثر به عنوان بخشی از مجموعه «سیمبیوپسیکوتاکسی‌پلاسم» کرایتریون منتشر شده است.

فیلمی درباره ساختن فیلم‌هایی درباره ساختن فیلم. در سال ۱۹۶۸، ویلیام گریوز از چند زوج بازیگر در صحنه‌ای فیلم‌برداری کرد که در آن زنی با شوهرش روبه‌رو می‌شود و به رابطه‌شان پایان می‌دهد. در «برداشت ۲.۵»، گریوز با برداشت‌های سال ۱۹۶۸ یکی از این زوج‌ها به همراه تصاویر پشت صحنه گفتگوی عوامل درباره روند پیشرفت فیلم شروع می‌کند. سپس ۳۵ سال بعد، گریوز آن بازیگران و برخی از عوامل اصلی را به سنترال پارک بازمی‌گرداند تا تجدید دیدار شخصیت‌های آلیس و فردی را فیلم‌برداری کند. ما صحنه‌هایی از این شخصیت‌ها و گفتگوهای میان بازیگران و عوامل را تماشا می‌کنیم. گریوز دیالکتیک موجود در فرآیند خلاقانه را بررسی و دراماتیزه می‌کند.

در سنترال پارک منهتن، یک گروه فیلم‌برداری به کارگردانی ویلیام گریوز در حال فیلم‌برداری تست بازیگری با زوج‌های مختلف از بازیگران هستند. این یک رویارویی میان یک زوج است: مرد می‌خواهد بداند مشکل چیست و زن گرایش جنسی او را به چالش می‌کشد. دوربین‌ها این گفتگو را ضبط می‌کنند و دوربین دیگری از گریوز و گروهش فیلم می‌گیرد. گاهی اوقات ما شاهد بحث گروه درباره این صحنه، زبان آن و فرآیند ساخت فیلم هستیم. آیا چیزی به نام زبان طبیعی وجود دارد؟ آیا همه چیز به سکس مربوط می‌شود؟ دوربین موارد حواس‌پرتی را هم ثبت می‌کند؛ زنی که سوار بر اسب از کنار آن‌ها می‌گذرد و یک کهنه‌سرباز بی‌خانمان و پرحرف که در پارک می‌خوابد و با آن‌ها گپ می‌زند. ماهیت فیلم‌سازی چیست؟